Genetik davranış araştırmaları fazla değildir. Bunda yöntemsel zorluklar rol oynar. Bunun için davranışlarında farklı olan türlere gereksinim duyulur. Bunların da verimli hibritler oluşturmaları gerekir. Morfolojik özelliklerinin aksine, davranış özellikleri uzun gözleme süresi geçip, eşeysel olgunluğa eriştikten sonra olur. Gryllus campestris ve G. bimaculatus adlı iki çekirge melez türünün larvaları döğüşme yoğunluğunun fazlalığı ile birbirinden ayırt edilir. F2 dölü ve iki geri çaprazlama tek etkili (=monofaktoryel) kalıtıma uygun düşer. Tarla çekirgesinin erkeği kendisinin olduğunu belirtici reklam ötüşüne başlamadan önce, ön kanadını hep aynı tutar; G. bimaculatus ise kanadını arka arkaya kaldırarak sürtme ötüşü çıkartır. F1 dölü intermediyerdir, erkeklerin birçoğu sadece sürtme ötüşü çıkartır, diğerleri ise her iki ebeveynden biri gibi davranır. Orman çekirgeleri Nemobius’larda da melezin intermediyer ötüşüne rastlanır.
Aynı durum kurbağalar için de geçerlidir. Çekirgelerin kur davranışları poligenik olarak belirlenir.
Genel olarak davranış genetik olarak son derece stabil (=değişmez)’dir. Bu da çok etmenli kalıtım (=multifaktöryel)a dayanır. Tek bir mutasyon kendi başına bir davranış farkını çözemez; ama miktar olarak değiştirilebilir.
